شما می شنوید گزارشگران از آن به عنوان بزرگ ترین متمایز کننده یاد می کنند.شما درباره ی آن در بسیاری از داستان ها و مقالات مطلب می خوانید و می شنوید که مربیان دربارهی آن صحبت می کنند و شب و روز در تلاشند تا آن چیز خاص را در تیم خود پدید آورند.بازیکنان در مصاحبه های پس از بازی برد یا باخت تیم را به بودن و یا نقصان آن در تیم خود نسبت می دهند.یک بخش رمز آلود و منحصر به فرد برای تیم بزرگی بودن است.برخی تیم ها آن را در لحظه دارند و برخی دیگر  زمان زیادی را جهت ارتقاء آن صرف می کنند.آنچا مهم است این است که تیمی نمی تواند بدون آن بازی را ببرد.

در سال ۲۰۱۱ در لیگ NBA بازی دالاس و میامی در فینال رقابت ها یک نکته جالب داشت.این که بازیکنان دالاس مداوم در حال روحیه دادن به یکدیگر از طریق بغل کردن یکدیگر،دست دادن،سینه ها را به یکدیگر زدن و ... بودند.این همان سلاح پنهان دالاس موریکس بود که به تیم کمک کرد تا تیم پرقدرت و پرمهره میامی را ببرد و قهرمان شود.به جدول زیر نگاهی بیاندازید حتماً متعجب خواهید شد.

[Touch_Index_NS]

 

تماس بدنی بازیکنان پس از هر حرکت مثبتی طی بازی ،سبب تغذیه تیم  از نظر انرژی می شود و روحیه بازیکان را ارتقاء می دهد،اعتماد را بین بازیکنان نشر می دهد و  خود بخود احساس یکی بودن را ایجاد می کند و بازیکنان را نسبت به یکدیگر و تیم مسئولیت پذیر تر می سازد.

این راز  و کیمیای پیروزی در بسکتبال  که از آن به عنوان کمیستری Chemistry یاد می شود.برخی تیم ها آن را سریع می یابند،برای برخی دیگر بافتن آن زمان بیش تری می برد و برخی تیم ها اصلاً آن را بدست نخواهند آورد.به هر حال تیم که روح واحدی داشته باشد موفق تر خواهند بود.نظر شما چیست؟